Αλήθεια, εσένα σου αρέσει που φτάσαμε στο σημείο να μας αρέσουν τα πάντα;

Ένα ατέλειωτο πια «μου αρέσει», είναι η μόνιμη άποψή μας για ότι τριγύρω συμβαίνει και βλέπουμε.

Με όρους «φατσόμπουκου» κυλά η ζωή μας.

Έτσι λοιπόν, μου αρέσει η φάτσα μου και η δική σου μαζί, η αμαξάρα μου καθώς τη φωτογραφίζω ή καθώς στο μαξιλάρι μου ποθώ να την αποκτήσω, η τάδε εκδήλωση, ο δείνα επωνυματοφόρος της συμφοράς, το διπλό φλουοράιντ μιας οδοντόκρεμας, ο επαναστάτης Σακκάς που την έκανε μαζί με τον Χριστόδουλο για τα γουναράδικα, ο επαρχιώτης πολιτικός της σφαλιάρας, το μπούστο της ολωσδιόλου τυχαία αυτοφωτογραφιζόμενης γυναικός, ο κοκοβιός του κάθε ερμαφρόδιτου λόγου που κάνει εντύπωση στους καμπόσους, η Άνοιξη, το καταμεσήμερο, το κατάστημα ρούχων που έβαλε εκπτώσεις, η δουλειά μου, τα αυτιά μου, το ινστιτούτο της ανανέωσης, οι μαντίλες της Παλαιστίνης και ότι γενικώς τύχει να πέσει μπροστά μου ή η ηλεκτρονική διαβολική σύμπτωση φέρει να μπερδευτεί πάνω μου.

Ένα ασύλληπτο «μου αρέσει!!!!!!!!» που σε αντίλαλο εκατομμυρίων ρεμάτων, δονεί την οικουμένη της παγκοσμιοποιημένης  συνείδησης.

Ανάγκη τάχα ή καθεστώς επιβίωσης ή μήπως να έπρεπε να φτάσουμε εκεί για να οδηγηθούμε ωσάν τα τρισευτυχισμένα ψαράκια  του Μπρεχτ,  εις τους σιαγώνες των καρχαριών που θα μας κατασπαράξουν;

Κάποιο αόρατο ναρκωτικό έχει επικαθίσει επάνω μας κι εμείς μένουμε ακίνητοι.

Χαζογελάμε, κολακεύουμε για να κολακευτούμε, δίνουμε με το ένα χέρι αυτό που κάνουμε πως παίρνουμε με το άλλο, εισπράττουμε για να μας μείνει κάτι από αυτό που χρωστάμε να δώσουμε, καλλιεργώντας αμέριμνοι σε μας και τα παιδιά μας την αίσθηση του υπερεγώ, που σε συνάρτηση με την κυριαρχία του νόμου της αγοράς, φτιάχνουν  ένα εκρηκτικό κοκτέιλ από το οποίο όποιος πάρει, γίνεται  από άβουλος ψωνισμένος, μέχρι ένας κοπτοράπτης πληροφοριών και εντυπώσεων, άχρηστων τελείως για την υπόθεση της ζωής του.

Κάτι περίπου σαν επί  Ποντίου Πιλάτου, κάτοχοι μιας «ύποπτης» καθαριότητας δηλαδή….

Κάνε μου like λοιπόν να σου κάνω. Δώσε μου για να πάρεις. Ξεγέλασέ με όσο μπορείς και βοηθήσου από τη χειρονομία μου προκειμένου να ξεγελαστείς κι εσύ όσο παίρνει, ώστε να μη φτάσουμε ποτέ και οι δυο στην ανάγκη της σκέψης, που διόλου δε λογαριάζει τέτοιων λογιών  κουραφέξαλα.

Αύριο ή μεθαύριο, μαθαίνοντας το θάνατό σου, ίσως να κάνω like  και πάνω σε αυτόν, μιας που το μηχάνημα δε θα μου δίνει άλλη διαθέσιμη επιλογή για να εκφράσω το πόσο λυπάμαι. Όλα είναι ρυθμισμένα σωστά ώστε να μην κινδυνέψουμε ποτέ από την ανάγκη διατύπωσης μιας ολοκληρωμένης σκέψης ή της έκφρασης ίσως  ενός  ειλικρινούς συναισθήματος.

Είναι λιγάκι δύσκολο άλλωστε να απαρνηθούμε ξέρεις τους μπλε και τους πράσινους κόκκους του απορρυπαντικού που μας φέρνει την ευτυχία και που αρέσει σε τόσους, για να ασχοληθούμε με ένα τόσο ασήμαντο θέμα, όσο εσύ και η μη αυτοφωτογραφιζόμενη  σου καθημερινότητα.

Και εν τέλει, δε μου απάντησες σε αυτό που σε ρώτησα στην αρχή.

Σου αρέσει (ή δεν σε ενοχλεί έστω) που μου αρέσεις και που αρέσουμε γενικώς κι αδιαλείπτως;


Γιάννης Βαρελλάς